Etna ma trzy lata na tym zdjęciu. Jak widać na zdjęciach jest już dorosłym psem, jednak oprócz zmian, które można zarejestrować aparatem zmieniał się również charakter. Zmieniała się ona i zmieniałam się ja. O naszej wspólnej historii chciałabym wam opowiedzieć.

Pierwszą myśl o psie tej właśnie rasy miałam wiosną dwa lata temu w Jastarni, gdzie spędzałam majowy długi weekend. To właśnie tam miałam okazję po raz pierwszy zobaczyć z bliska Husky i stamtąd pochodzi moje pierwsze wrażenie. Suczka którą widziałam ujęła mnie swoim spokojem i niezależnością. Wabiła się ATMA i sprawiała wrażenie jakby cały ten tłum na ulicy i wszyscy nią zainteresowani w ogóle nie istnieli. Była śliczna.

Powrót  do domu kołatające myśli po głowie nie dające spokoju. Myślałam o obowiązkach jakie niesie z sobą posiadanie psa, o odpowiedzialności, czasie, trosce o zdrowie, czy to w ogóle ma sens. Długo się zastanawiałam. W końcu po miesiącu wahań, znalazłam ogłoszenie i numer telefonu. Zadzwoniłam. Był szczeniak taki jakiego chciałam czarno - biały z niebieskimi oczami. Plany z wyjazdami raz i drugi nie wychodzą, co powoduje narastające wahanie czy dobrze robię, czy na pewno chcę. W końcu jadę, po 1,5 godziny staję przed drzwiami. Otwiera mi kobieta, wchodzę do środka  i chwilę później otacza mnie piątka ślicznych szczeniąt i ich mama.

Pierwsze pytanie czy wiem na co się decyduję i co to za typ psa. Teraz wiem, że nie wiedziałam.
Rozmowa się toczy, a one szaleją miedzy nogami, jestem pod wpływem ich uroku.
Ostatnie formalności i wybór pada na śliczną sunię. Biorę malucha  na ręce, a ona sztywnieje z przerażenia, bo właśnie rozdzielam ją z rodzeństwem i mamą.

Wracamy do domu - ja i mała czarno - biała kulka na tylnym siedzeniu.

Pierwsza noc w domu.

Budzi mnie pisk i wycie zrozpaczonego szkraba. Cała noc kończy się nie wyspaniem  i płaczem. Już nie chcę jej mieć. Błagam z płaczem Marcina by ją zawiózł, oddał, już jej nie chcę.

Pamiętam , że to był mój najtrudniejszy tydzień, czułam się jak matka wstając parę razy w nocy do kwilącego dziecka. Nigdy nie zapomnę - mnie histeryzującej i przerażonej. Teraz się śmieję, ale wtedy ...

Mijają miesiące.

 Etna  szaleje na spacerach razem z innymi psami, gdzie czuje się w swoim żywiole. Największą rozrywką było jednak uciekanie. Parę razy poczułam dreszcz przerażenia z tego powodu.

Czasem były chwile załamania, wtedy znów jej nie chciałam. Powoli jednak przetrwałyśmy i jest ze mną.

Wyrosła na bardzo kochanego psa i  za nic na świecie bym jej teraz nie oddała, choć nadal potrafi być nieznośna - jak my wszyscy. Pewnie gdyby mogła mówić to dowiedziałabym się parę rzeczy od niej na swój temat.

Wynik badania w kierunku dysplazji    -  HD  A

strona główna